บทที่ 128 ตอนที่ 36.2 น้ำตาจากความสูญเสีย

ติณฑ์ Part

เกือบสองชั่วโมงต่อมาข้าวของมากมายถูกผมหอบหิ้วมาวางไว้ที่โต๊ะกลางหน้าโซฟาของห้องรับแขกกว้างขวาง ความเวิ้งว้างของห้องแสดงให้เห็นว่าวันนี้กระต่ายอ้วนคงไม่อยู่อีกตามเคยสินะ

“เดี๋ยวติณฑ์มาช่วยนะแม่ แฝดช่วยแม่เก็บของด้วยล่ะ” ผมต้องทิ้งแม่กับน้องอยู่กับข้าวของกองใหญ่เพียงเพราะตัวเองง่วนอยู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ